Pro bono
W 2016 roku przy Klubie Nauczyciela w Sandomierzu powstał Zespół Artystyczny, w skład którego weszły emerytowane nauczycielki oraz pracownicy oświaty. Inicjatywa zrodziła się spontanicznie, być może pod wpływem cyklicznych spotkań z poezją, jakie odbywały się w klubie. Głośne czytanie wierszy przerodziło się w pragnienie ich recytowania.

Zespół jest u początku swego istnienia. Lecz już zaprezentował się mieszkańcom naszego grodu, wystawiając w listopadzie 2016 r. „Partyzancką Drogę Krzyżową” Zbigniewa Kabaty (z oprawą muzyczną Wojciecha Kawy) oraz 12 kwietnia tego roku Misterium Męki Pańskiej. Wszystkie spektakle odbyły się w Bazylice Katedralnej dzięki uprzejmości ks. kanonika Zygmunta Gila.

Misterium oparte zostało na polskiej poezji średniowiecznej. Recytacje zyskały dodatkowy wyraz dzięki pieśniom wielkopostnym wykonanym a cappella przez męską sekcję Chóru Katedralnego pod kierunkiem siostry dr Marii Konopki. W majestatycznym wnętrzu Katedry na filarze wisi monumentalny gotycki krzyż i to u jego stóp odbyło się misterium; do Chrystusa zwracała się pani recytująca przejmujące słowa „Synku miły i wybrany” – Mater Dolorosa stojąca pod krzyżem i współcierpiąca z Jezusem. Dzięki szczególnej scenerii słowa poezji zyskały jakieś niezwykłe udosłownienie.

Zamknięciem całości uczyniono wiersz Zbigniewa Herberta „Domysły na temat Barabasza” – utwór o indywidualnej odpowiedzialności człowieka za życiowe wybory oraz o samotności w cierpieniu. W misterium wzięli udział: Anna Kuśmierska, Teresa Jopek, Regina Kozieja, Iwona Bielas, Małgorzata Michalczuk, Barbara Marzec, Sabina Młodożeniec, Alicja Wódz, Agnieszka Stasiak-Wiórkiewicz oraz Zdzisław Olejniczak, odczytujący fragmenty Ewangelii według Św. Mateusza, a także śpiewacy: Stanisław Zarobkiewicz, Tadeusz Szewczyk, Kazimierz Rykowski, Wiesław Karnas, Albert Kopeć, Mirosław Misiak. Całość wyreżyserowała dr Danuta Paszkowska. Jak celnie zauważył ks. prof. Wiesław Wilk, Misterium Męki Pańskiej to widowisko odwołujące się do konwencji teatru rapsodycznego, w którym istotna jest przede wszystkim siła poetyckiego słowa. Recytatorki wydobyły z wygłaszanych przez siebie tekstów immanentnie w nich zawartą dramaturgię Świętych Zdarzeń.

Zespół Artystyczny przy Klubie Nauczyciela w Sandomierzu nie ma jeszcze nazwy, ale nie można powiedzieć, że istnieje in spe – miał wszakże dwie premiery. W jego składzie, oprócz pań emerytek, są dwie czynne zawodowo nauczycielki. Udanie nawiązał także współpracę z Chórem Katedralnym. Czy będzie kontynuacja pracy zespołu? Z pewnością. Reakcja zgromadzonych w Katedrze w Wielką Środę tego roku mobilizuje do dalszych działań. Mimo że każdy występ okupiony jest ciężką pracą i ogromną tremą, ten wysiłek ma wielki sens. Panie wiedzą, że ich starania doceniają widzowie, mają też świadomość, że robią coś ważnego i potrzebnego ludziom. Czyniąc dla dobra wspólnego, umacniają się wewnętrznie, pokonują nieśmiałość, doskonalą się w sztuce recytatorskiej. Tworzą sztukę.

W Sandomierzu nie ma wielu zespołów teatralnych, a miasto ma przecież piękną tradycję teatru amatorskiego, wszakże na początku XX wieku takie przedsięwzięcie podjął Aleksander Patkowski (gdy był jeszcze studentem, w czasie ferii przyjeżdżał do Sandomierza i organizował przedstawienia, których był reżyserem oraz aktorem; w szopie strażackiej wystawił m.in. sztuki Fredry, Słowackiego, Krasińskiego[1]).
Może zatem Zespół Artystyczny przy Klubie Nauczyciela przerodzi się w teatr.

Trzymamy kciuki.

Redakcja


[1] D. Koźmian, Poglądy społeczno-pedagogiczne Aleksandra Kazimierza Patkowskiego (1890-1942), Szczecin 1998, s. 41.